در جائى ديگر قصيدهء معروف فرزدق ، ابو فراس همام بن غالب ، را در ستايش امام زين العابدين على بن الحسين عليهما السلام مىآورد [ 14 ] : هذا الذى تعرف البطحاء وطأته * و البيت يعرفه و الحل و الحرم هذا ابن خير عباد اللّه كلهم * هذا التقى النقى الطاهر العلم اذا راته قريش قال قائلها * الى مكارم هذا ينتهى الكرم يكاد يمسكه عرفان راحته * ركن الحطيم اذا ما جاء يستلم ص 252 داورى خرگوشى دربارهء پيامبر و چهار يار با بينشى بى تعصب قرين است و نابكارى معاويه و فرزندش را بدرستى باز مىنمايد : « . . . از مكه پيغمبرى پديد آيد كه راه راست بنمايد و بتان را نيست گرداند و خداى بىهمتا را عبادت كند و دينى را ظاهر كند كه پيش ازين نبوده باشد . پس خداى تعالى او را به جوار خود برد ، و پس از وى مردى به جاى وى بنشيند كه صديق باشد به هر حكمى كه كند قضاى حقوق بواجبى نمايد ، بعد از آن به جاى وى مردى قيام نمايد بزرگوار و شريف و در دين صلب و ثابت يقين . پس از وى مردى باشد كه جمعى به تعصب او برخيزند و او را بكشند ، پس از وى مردى آيد كه ناصر حق بود و مفنى باطل . بعد از وى مردى باشد كه رايها به هم برآميزد يعنى معاويه ، پس از وى پسرش كار فرا دست گيرد و مالهاى وافر برگيرد و بخورد و از باقى مالها از بهر فرزندان گنج نهد . » ص 36 - 235

--> [ ( 14 - ) ] بنگريد تفصيل اين ستايش گوئى را در « ريحانة الادب » - ج 4 . چاپ 2 . ص 27 - 324 - رسالهء فرزدق . تأليف محمدرضا شريفىنيا .